We zijn er! (bijna)

En dus nog niet helemaal. Er is veel te doen, maar we hebben ook al heel wat acties achter de rug. Zo zijn we in afwachting van de omgevingsvergunning die is ingediend en de definitieve offerte van het huis, hebben we een taxatie aangevraagd en is de kavelwegvereniging bijna zover dat we de grond van de weg kunnen kopen. Daarna is de kavelgrond aan de beurt.
Het hele Oosterwold-proces blijft bijzonder, het wachten is iets waar je aan gewend raakt en tegelijkertijd heb je ontzettend veel te regelen en te organiseren. Nu er weer zoveel gebeurt en we stappen verder komen, merk ik dat ik me soms voel als een kind aan de vooravond van haar verjaardag, compleet met zenuwenkriebels.
De allerbelangrijkste gebeurtenis van de afgelopen tijd is dat we in Oosterwold wonen, al twee weken inmiddels, in een prachtig tijdelijk huisje. Een hectische tijd van inpakken, opruimen, organiseren, adressen wijzigen, schoonmaken en weer uitpakken is godzijdank voorbij. We hebben heel veel spullen in de opslag staan omdat ons huidige huisje te klein is om ze in te herbergen. Merlijn’s kamer noemen we grappend ‘de cel’ omdat het niet groter is dan een kloostercel. Hij is er hartstikke happy; gamen doet hij vanaf zijn bed, zijn bureau past er net in om aan te studeren en ook zijn kledingskast is erin gewurmd, maar het is er allemaal en hij heeft zijn eigen stekje, heel belangrijk als je zestien bent. Het idee dat het tijdelijk is helpt ook.
Voor het hele huisje geldt dat we er erg mee in onze nopjes zijn, het is gewoon een cadeautje. Het staat vrij en we hebben mega veel groen en ruimte om ons heen. Bovendien staat het hemelsbreed slechts 1 kilometer van de eigen kavel af, zodat we straks dichtbij het hele bouwproces kunnen zijn. En omdat we al in de definitieve woonomgeving zitten, kunnen we hier weer contacten gaan opbouwen en dingen gaan doen. Ik was al begonnen met roeien niet te ver hier vandaan en ga beginnen met Qi-Gong lessen in Oosterwold, man en zoon gaan vanaf volgende week tennissen. Ik haal brood in de buurt, er zijn markten en gezellige eethuisjes dichtbij waar ik in een corona-vrije toekomst graag heen zal gaan (oh! al die heerlijke Indonesische en Surinaamse toko’s, het soortgelijke assortiment in de supermarkten, ik ben zo blij dat we daar weer uitgebreid de toegang toe hebben), en er zijn hier enorm veel kleine ondernemers met leuk aanbod. Het is leuk om ergens te wonen waar het bruist van de activiteit, waar de buzz van iets nieuws door de wijken knettert.

Ondanks dat we nu in gebied zijn gaan wonen waar veel meer corona lijkt te zijn, voelt corona hier als ver weg. We hebben door drukte de tv nauwelijks aan gehad en kranten zijn ongelezen in de oud-papierpak beland. Ben ik hierdoor beter gaan slapen? Geen idee, maar de rust is welkom. Ik wil niet elke dag weten hoeveel mensen met corona in ziekenhuizen liggen, hoeveel mensen eraan doodgaan, waar het nu weer is opgelaaid. Ik ben zelf erg voorzichtig omdat ik in de verpleeghuisbranche werk, en meer kan ik niet doen. Dat ik het ooit ergens ga oplopen is bijna een gegeven, en tot het zover is wil ik er verder weinig over horen om mijn hoofd en hart niet overmatig te belasten. Wat heb ik eraan om elke dag weer geconfronteerd te worden met cijfers die zich vertalen in angst?

We hebben de draad van werk en leven weer opgepakt, de andere kloostercel in het huisje is ingericht als werkkamer waar J. en ik elkaar afwisselen. Ik moet tot 1 januari nog zoveel mogelijk thuiswerken, hij mag alweer naar kantoor. Onze zoon heeft 1 keer per week fysiek les en moet de rest thuis online volgen. Ontzettend jammer, omdat je op die manier je nieuwe klasgenoten niet goed leert kennen en niets in de praktijk kunt oefenen. Ik vind dit echt een enorm sneu jaar voor hem en alle mensen van zijn leeftijd die hetzelfde meemaken. Het lange, lange thuiszitten en amper in beweging zijn is zo erg dat we nu zelf weer een wandelprogramma zijn begonnen, ondanks mijn lage rugpijn. Het is voor iemand wiens lijf nog groeit echt niet goed om de hele dag te zitten, ik maak me er gewoon zorgen over. De kinderen die wel op school mogen komen zijn niet veel beter af, hoorde ik van een docent. Zij zitten de hele dag op dezelfde plek in een lokaal en mogen niet eens naar de kantine voor een broodje. Ik krijg er al hoofdpijn van als ik eraan denk.

Zo modderen we voort. We ploegen ons traag door het cakebeslag dat 2020 is geworden. Ik kijk uit naar alle mooie dingen die staan te gebeuren en probeer niet te denken aan de tegenslagen die ons zouden kunnen treffen. Dat is al heel wat voor een geboren pessimist als ik.

Trouwens, voor plaatjes van Oosterwold en straks het bouwproces, kun je me volgen op Instagram via @esdonk (niet openbaar, dus even toegang vragen).


2 gedachtes over “We zijn er! (bijna)”

  1. Gaaf dat jullie zo dichtbij de kavel wonen, het huisje en omgeving ziet er super uit! Bijzondere tijd zo hoor, succes er mee en ik volg het graag allemaal, jullie maken er vast iets heel moois en eigens van.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *