Wat las ik 5

Mijn e-reader, opgestuurd naar de reparateur, raakte zoek in de post. Misschien zit ergens een postbode van de boeken van Anton Valens te smullen, je weet het niet. Kwijt kan zoiets niet zijn, toch? Het is als de tweede sok in de wasmachine: hij is er wel, maar waar verstopt?

Bol zorgde voor het terugbetalen van mijn aanschafkosten, en ik kocht mijn oude ogen een wat grotere e-reader, waar ik nu dagelijks van geniet. Geen stapel zware boeken mee hoeven nemen naar mijn tent straks, en geen vreselijke Konsalik romans hoeven kopen, of derderangs detectives bij een sigarenboer omdat ik al mijn boeken al uit heb- e-readers zijn een zegen voor vakantiegangers. Wat las ik de afgelopen maand?

Neerslag van een huwelijk- Mensje van Keulen

Een dagboek van van Keulen zelf, neergepend tussen 1977-1979, waarin duidelijk wordt dat haar relatie met ‘Lon’ na 10 jaar kapot gaat omdat Lon verliefd wordt op een ander. Van Keulen begeeft zich in een intellectueel milieu waarin vrije seks gangbaar is, en zij en Lon proberen dit ook uit, maar worden er ongelukkig, gewelddadig, drankzuchtig en fatalistisch van. Ergens aan het eind wordt er een zoon geboren, van wie ik hoop dat hij een beetje stabiel heeft mogen opgroeien in deze krankzinnige omgeving. Er komen ook talloze bekende namen in dit dagboek voorbij, waardoor het extra levendig is om te lezen en je wordt teruggeworpen in de tijd (Bibeb, Theo Sontrop, Loesberg, Biesheuvel, ‘t Hart). Ik werd gek van de vergevingsgezindheid van de schrijfster, ze gaat zelfs een trio aan met haar rivale omdat Lon het wil; ik had hem met kop en kont het raam uit gesmeten bij dit voorstel, en waarschijnlijk halverwege het boek al. Van Keulen schrijft haar dagboek wel zo eloquent dat ik ook Bleeker’s zomer, haar debuut, heb gedownload en erin ben begonnen. Geschreven in 1972, en tijdloos goed.

Dit doet even pijn- Adam Kay

Een Britse dokter in opleiding beschrijft zijn dagen in de ziekenhuizen van de NHS. Waanzinnig lange werkuren, even ontroerende en idiote situaties met patiënten en collega’s. Herkenbaar voor iedereen, of je nu werkt in de gezondheidszorg of patiënt bent (geweest) en flitsend geschreven, niet zoals je verwacht van een arts. Kay is nu geen dokter meer maar scenarioschrijver, dat laatste begrijp ik volkomen gezien zijn humoristische en fantastisch onderkoelde schrijfstijl. Het eerste begrijp je aan het eind van het boek en ik zal hier geen spoiler geven, natuurlijk. Maar het heeft te maken met het militaire regime van de NHS ziekenhuizen en als dit niet zo’n grappig boek was, zou je het ook kunnen lezen als aanklacht tegen dat systeem.

De avond is ongemak- Marieke Lucas Reineveld

Beklemmend romandebuut (Reineveld publiceerde eerder dichtbundels) over een jeugd in een hedendaags gelovig boerengezin. Als de oudste zoon verdrinkt, zakken de ouders weg in een moeras van verdriet, wat zij uiten in onverschilligheid richting de overgebleven kinderen, die ze lijken te beschouwen als de kalveren in hun stal. De hoofdpersoon drijft weg in een fantasiewereld en houdt haar jas voortdurend aan om zich te beschermen tegen de buitenwereld. Ik werd af en toe hoorndol van de vele snotjes en kontgaatjes die voorbijkomen in dit boek, maar de sfeer is heel treffend beschreven- je ruikt de koeienstront, de spruitjes, de muffigheid en voelt de bekrompenheid waarvan je denkt dat die medio jaren ’90 eigenlijk niet meer bestond. Mooi wel. Of eigenlijk niet.

Wees onzichtbaar- Murat Isik

Terecht bejubeld boek. Isik neemt je mee naar zijn jeugd in de Bijlmer, waar hij, zijn moeder en zus zuchten onder de terreur van zijn vader, een zelfbenoemd intellectueel die zichzelf belangrijker vindt dan zijn gezin. Ondertussen moet Isik het ook buiten en op school zien te redden. Omdat hij Turks is, en stil, wordt hij al snel ‘de schoonmaker’ genoemd door irritante klasgenoten die ook nog eens gewelddadig blijken. Isik ontwikkelt zich als een sterke persoonlijkheid, vastbesloten zich aan zijn vader en deze omgeving te ontworstelen, maar zeer trouw en liefdevol naar zijn moeder die hem in alles steunt.

De interessanten- Meg Wolitzer

Wat lees ik veel boeken over jeugden (zeg je dat zo?). Onwillekeurige research voor mijn eigen manuscripten, misschien, die (zucht) over een jeugd en adolescentie gaan. Wolitzer beschrijft hoe een vriendengroep tot stand komt tijdens een zomerkamp. De vrienden zijn voorbestemd iets bijzonders te worden, vinden zijzelf en ook hun ouders, allemaal vanuit andere achtergronden en afkomsten. De klassenverschillen tussen de vrienden blijven bestaan, knap hoe Wolitzer duidelijk maakt dat hoe de vrienden de verschillen ook weg willen poetsen, dit niet lukt. Je afkomst zit geëtst in je ziel, lijkt ze te willen zeggen, en schijnt overal doorheen. Mooi hoe Wolitzer levens verweeft en van alle verhalen één maakt. Ik las ook De ontkoppeling van Wolitzer, deze neem ik volgende keer mee.

Berichten uit het tussenhuisje–Henk van Straten 

Geen jeugd in dit boek, wel het verhaal van de schrijver over wat er na zijn scheiding met hem gebeurt. Ik had steeds het idee een dagboek te lezen dat van Straten echter ‘verliterairt’ door afstand te nemen van wat hij schrijft. Hierdoor blijven alle gebeurtenissen aan de oppervlakte en kom ik er als lezer niet in- nergens lees ik echte emotie, het gaat vooral over vluchtgedrag en overal rakelings langs scheren zonder de bodem te willen raken. Van Straten wil graag mooi schrijven, dat doet hij ook want dat kan deze man, maar mooie zinnen en observaties zijn niet genoeg om hiervan een boek te maken dat je ademloos achterlaat. Dat hij zelf voortdurend het centrum van de aandacht is vond ik storend en claustrofobisch.

Verder las ik in het kader van verstrooiing: Gisteren liep ze nog van Maarten Spanjer (heerlijk oubollige anekdotes uit de Nederlandse entertainment industrie), De buitenstaander van Stephen King (een echte King- inmiddels in deze tijd wat ouderwets aandoende spanningsopbouw, maar oerdegelijk thrilleramusement) en De val van Annika S. van Simons & van der Zijl (wat onwaarschijnlijk verhaal over een gevallen politica die in een drugsverhaal verzeild raakt.)

Nog bezig in: De uitvreter van Nescio en Slachthuis 5 van Vonnegut. Vraagt wat meer aanpassing van mijn hersens door het archaïsch taalgebruik in het eerste boek en het absurdistisch aspect in het tweede, dus doe ik langer over, zoals je een goede wijn ook langzaam dient te drinken. Ik ben echter meer van het snel achterover gieten, dus hoop dat ik het geduld kan opbrengen om ze uit te lezen.

 

4 gedachtes over “Wat las ik 5”

  1. Quote: “…ik had hem met kop en kont het raam uit gesmeten bij dit voorstel, en waarschijnlijk halverwege het boek al.”

    Geweldig! 😀

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *