The perks of getting older

Eigenlijk merk ik het al sinds ik grijs ben: ik behoor tot een andere levenscategorie. Het maakt niet uit dat ik me 32 voel en soms nog steeds een kalf ben als het op gedrag aankomt, met grijs haar ben je oud. Of in elk geval niet meer jong.
Ik was al langer een ‘u’ en een ‘mevrouw’, maar met grijs haar ben je dat altijd. Nooit meer een ‘je’, alleen voor mensen die u zeggen niet in hun opvoeding hebben meegekregen; dank daarvoor, opvoeders.
Bij jonge mensen moet ik tegenwoordig eerst over een drempel heen voordat ik contact heb. Of eigenlijk moeten zij dat, ik heb nergens moeite mee. Zodra ze merken dat ik met grijs haar en een bril toch vrolijk, vriendelijk en enthousiast ben (lees: een kalf in vermomming) heb ik een ingang. Zoals een nieuwe, 20 jaar jongere collega vorig jaar tegen me zei: hee, je hebt humor. Dat was voor mij een redelijk OMG momentje. Ik vind namelijk zelf dat ik best veel humor heb. Ik maak overal een grap van om te vermijden dat ik te zwaar op de hand word (zelfkennis is trouwens een hele leuke bijvangst van ouder worden).
Een andere factor is onzichtbaarheid. Ik was al nooit een Doutzen, maar met grijs haar wordt het definitief. Op de een of andere manier ben je met deze haarkleur in het mandje ‘oninteressant’ beland.  Mensen kijken zelfs verstoord op als je je in een gesprek mengt of kenbaar maakt dat je aanwezig bent. Oma wil ook nog iets zeggen, in die trant. Het duurde heel lang voordat ik het begreep, omdat het plotselinge negeren niet in mijn systeem wilde landen. En ik zie mezelf uiteraard niet zoals de buitenwereld dat doet.
Aansluiting vinden is ook niet meer vanzelfsprekend. Ik kan heel leuk vertellen over mijn tien bandeloze jaren in Amsterdam, met seks ‘n drugs ‘n rock ‘n roll en nachtenlang dansen, maar het wordt een beetje sneu als je daarmee jonge mensen wilt imponeren. Wat me wel stoort is dat als ik er iets over vertel, iemand tegen mij zegt: ‘daar vind ik je geen type voor.’ Nee, met mijn dikke kont en bibliothecaressebril zie je me nu niet meer staan op een underground hardcore festival, dat begrijp ik wel. Maar zo zag ik er niet altijd uit, slik ik dan in. Iets verder kijken dan je neus lang is, je zou het veel mensen toewensen.

Ik begrijp heel goed dat mensen strijd voeren tegen het uiterlijk verval. Ik loop ook tegen beperkingen aan waar ik niet gelukkig van word. Maar mezelf op een cosmetische manier opleuken past niet bij wie ik ben. Ik word er zelfs een beetje koppig van- als iedereen het doet, doe ik het juist niet. Natuurlijk smeer ik ook met make-up, ga ik de deur niet uit als mijn mascara niet goed zit, ben ik dol op schoenen, gehecht aan mijn dure shampoo en mijn krullen. Ik sport me de moeder omdat ik zoals elk middelbaar mens denk dat ik daar strakker, jonger en gezonder van word, en hiermee mijn sterfelijkheid kan uitstellen.
IJdelheid is me niet vreemd. Maar verder dan dat gaat het niet. Mijn haar kleuren ziet er onnatuurlijk uit, mijn huid strak laten trekken vind ik geen optie. Je kunt verval uitstellen of omarmen. Ik omarm het, voorzichtig, en duw het soms nog even van me af om het beter te kunnen bekijken en te beslissen hoe ik ermee omga. En ondertussen werk ik aan het bestrijden van onzichtbaar zijn.
Met als resultaat dat ik toetreed tot het legioen ‘gekke oude vrouwen’, maar dat accepteer ik- het legioen ‘topmodellen’ zit er toch niet meer in.

11 gedachtes over “The perks of getting older”

  1. Ja, dat ‘daar ben jij geen type voor’… Grappig is dat idd.
    Ik verbaas me daar ook altijd over.

    Mij interesseert het weinig tot niets hoe ik verander. Ik verf mijn haar (nog) wel, maar verder heb ik geaccepteerd dat alles gaat hangen en lubberen. So be it.

    PS: leuke lay-out heb je nu! Lekker simpel en overzichtelijk.

  2. Wat mooi verwoord en wat herkenbaar! (Ik ben niet grijs maar wel bijna 50 en dat zie je steeds vaker aan de blikken van de jongere medemens).

    Tijd voor een nieuwe revolutie, of zo iets. 40 plussers, verenigt u!

  3. Ik vind het een interessant proces, maar ook heel ondermijnend. Zelf heb ik het idee dat ik steeds interessanter word, maar de cultuur says no. De gedachte dat ik steeds harder zal moeten duwen om nog mee te mogen doen, staat zo haaks op dat evenwicht dat ik mentaal aan het vinden ben.

    1. ‘De cultuur says no,’ dat is de keiharde waarheid. Ik vind ook dat ik me enorm ontwikkel, maar de boodschap van de buitenwereld is anders. Ik worstel bijna dagelijks met het gevoel minder mee te tellen (maar dat had ik ook al toen ik zwaarder woog dan nu- overgewicht is ook een no go in deze maatschappij en hangt samen met vooroordelen over je intelligentie).

  4. Ik ben 46 en al acht jaar bewust grijs. Ik had het gevoel dat ik verstopte.
    Ik ben er trots op en ik heb gelukkig slag in mijn haar zodat het nooit suf is. Maar het gekke is: pas met mijn knalrode lippenstift vind ik dat ik een statement maak dat grijs een bewuste keus is en geen nonchalance. Ik baalde dat die jonge meiden hun haar ineens grijs verfden, die trend waait weer over en maakt grijs weer ‘ ouderwets’ . Desondanks ga ik niet verven en zal ik vrouwen met grijs haar van onze leeftijd en echt en zelfbewust blijven zien. En zo zie ik jou ook, ook al ken ik je niet echt, maar al jaren via je columns en blogs.

  5. Wat leuk om te horen; jouw blog heb ik ook heel lang gevolgd. Ik denk dat ik ook een statement maak met mijn haarkleur, en wil laten zien dat het niet suf is of voorbehouden aan ouderdom.
    Wat ik maf vind aan dat geverfde grijze haar: dat dát hip is, en de naturel versie niet..

  6. Een vrouw uit de buurt die ik al heel lang ken is de eerste die haar grijs laat staan. Het ziet er heel leuk uit, dat grijze halflange haar in een staartje,

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *