11 gedachtes over “L’enfer”

  1. respect ………………
    en wat inderdaad een indrukwekkend blog.
    k zou m graag delen op FB opdat zij die nu leven
    weten………

  2. Een beetje late reactie wellicht, hoop dat je het nog leest…
    Ik herken alles wat je beschrijft vanuit mijn familie, ik vind het ontroerend mooi dat jij dit durft te schrijven.
    Na de oorlog is er veel doodgezwegen, door overheden maar ook door families, willens en wetens. Ze wilden vooral door, niet meer omkijken. Een gezegde uit mijn familie is dan ook: niet blijven huilen dan word je maar een treurwilg.
    Op latere leeftijd is er veel verdriet alsnog boven gekomen.
    Ik heb nog een oom van ver in de tachtig die al jaren niet meer liggend maar zittend slaapt, klaar om te vluchten of in de houding te springen.
    Het doet mij veel dat er zo weinig oor is voor de Joodse slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog, zowel eerste- als tweede generatie. Maar misschien ligt het ook aan hen zelf, niet zeuren maar doorgaan.
    De discussie over 4 mei….het doet veel mensen pijn.
    Zo mooi van jou Esther dat jij dit geschreven hebt! Veel dank en liefs namens allen die geen stem (meer) hebben.

  3. Tranen met tuiten. Vooral de dame die heel de dag bij haar moeder bleef, de reden daarvoor – dat beeld snijdt door mijn ziel.
    Heel erg verdrietig, hun geschiedenis en herinneringen, en op hun beurt weer jouw herinneringen. Maar zo mooi en glashelder geschreven. Prachtig, Esther.

  4. Ook een late reactie…..ik heb steeds een tante van vaderskant in gedachten die nachten kon schreeuwen in haar slaap en in de nachtmerries alles herbeleefde wat Mengele haar had aangedaan….We moeten blijven herdenken…Alle slachtoffers van alle oorlogen!

  5. WoW, mooi, indringend, ontroerend en oh zo herkenbaar!!
    4 en 5 mei moet iedereen van af blijven wat mij betreft, ben elk jaar weer trots dat mijn dochter eist van vrienden/vriendinnen om de twee minuten stilte te respecteren. De tweede wereldoorlog heeft de nodige trauma’s veroorzaakt in mijn familie (vader ondergedoken gezeten en grootvader die 3 jaar meerdere concentratiekampen wist te overleven)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *