Geen trompetgeschal

Meteen bij binnenkomst zie ik het: deze vrouw is blij. Blijmoedig is misschien het juiste woord. Het straalt uit al haar poriën, drukt zich uit in haar gebroken glimlach en in haar ogen, die je toe stralen. In mijn wereld zou er weinig animo zijn om je in haar toestand zo vrolijk te voelen. Ik heb niet de hoop dat een goddelijkheid mij in de armen sluit als ik het aardse verlaat. Hoop op redding door zo’n zelfde voorzienigheid koester ik evenmin. Wonderen dienen zich bij mij nooit aan, wel kansberekeningen en feitelijkheden. Ik moet het doen met het aardse leven. Daarna duisternis en het eeuwige, zalige niets. Mij wachten geen engelen en trompetgeschal.

Ik zie aan haar hoe goed het haar doet. Dat zij wéét dat het er voor haar wel is. Haar God en medegelovers geven haar die blijheid. Vertrouwen in dat het allemaal goed komt, wat het eindscenario ook wordt. Ze straalt warmte uit als een kacheltje en haar blik is constant liefdevol. Ik kan me voorstellen dat mensen graag en veel in haar nabijheid willen zijn. Dat ze willen hebben wat zij ook heeft: dat rotsvaste geloof. Ze is, in haar eigen stralende licht, een wandelend reclamezuiltje voor God.

Ik zie het, en weet: niet voor mij. Zij weet het ook. Het doet niets af aan het contact. Ik gun haar het licht en de engelen, en zij mij mijn feiten en kansberekeningen.

5 gedachtes over “Geen trompetgeschal”

  1. Tsja, eigenaardig hoe eea werkt niet? Ik sprak afgelopen week ook iemand die zo heilig overtuigd is daarvan. Maakt voor veel mensen eea toch makkelijker.
    Zelf denk ik dat het een kwestie is van de stekker eruit en niets meer. Hardware op, software op, schroothoop.

    1. Ik ben soms een beetje jaloers op hoe makkelijk deze mensen de rottigheid des levens accepteren. Omdat God het zo gewild heeft.. Ikzelf denk er zo over als jij: over en uit, er is verder niets..

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *