Frans, niet meer zo vrolijk

Hij loopt een beetje achter met schoolopdrachten, mijn vrolijke Frans. De zoon die ogenschijnlijk makkelijk door dit coronajaar heen komt. Vanaf maart vorig jaar zag hij ineens zijn klasgenoten niet meer, hoefde hij geen eindexamen te doen (wat hij wel graag had gewild), had hij nauwelijks nog lessen, werd het eindgala door zijn neus geboord. Hij vond het vervelend, maar stapte er snel overheen.
We verhuisden, en waar je normaal je nieuwe omgeving verkent, naar een nieuwe school gaat, klasgenoten leert kennen en leuke dingen onderneemt, kortom een leven opbouwt, zat onze zoon zoals zovelen thuis online lessen te volgen. De leraren doen ontzettend hun best, ze maken er iets van, maar veel praktijkvakken vallen tot op de dag van vandaag uit en de praktijkopleiding die zoon dacht te volgen is toch een soort LOI cursus geworden. Leuk voor als je mijn leeftijd hebt en er iets bij wilt doen, niet als je 17 bent en aan het begin van je leven staat.

Onze vrolijke Frans kreeg een baantje, vakken vullen in een winkel. Helemaal blij, want contact met leeftijdsgenoten en 3 avonden per week lekker bezig zijn en geld verdienen. Hij was nog niet koud een maand bezig toen de boel dicht ging.
Voor zijn verjaardag, die hij niet mocht vieren, kreeg hij 10 rijlessen cadeau. Ik overdrijf niet als ik zeg dat hij hier al vier jaar naar uitkeek, hij is geobsedeerd door auto’s en kon niet wachten om eindelijk zelf te leren rijden. Na de eerste rijles was het klaar vanwege de lockdown. Weer een teleurstelling erbij, maar hij leek het goed op te pakken.

Langzamerhand zagen we echter iets aan hem veranderen. Het gebrek aan initiatief, aan activiteit. Lamlendigheid die zich uit in lang slapen en veel liggen. De vermoeidheid in zijn gezicht.
“Ik loop een beetje achter,” ik hoorde het iets te vaak. Gisteren kwam het hoge woord eruit: het bijna alleen maar volgen van online lessen is killing voor zijn motivatie. Het is veel, het is allemaal schriftelijk, het is de hele dag op een scherm kijken, daarna ligt hij doodmoe op bed te gamen, wat hij onderhand ook niet meer zo leuk vindt, maar waarbij hij wel de vrienden spreekt die hij zo mist.
Als je 17 bent moet je gewoon naar school. Je moet die camera in je handen hebben, de geluidsset kunnen bouwen in de studio, precies waarvoor je de opleiding tot camera-/geluidsmens bent gaan volgen. Na school moet je hangen met je nieuwe vrienden, het stadje in waar je studeert, beginnen met uitgaan, verliefd worden. Een leven opbouwen, ontdekken wie je bent, je grenzen opzoeken, je ontwikkelen als mens. Ik zie het op deze manier niet gebeuren en maak me daar veel zorgen over. Het duurt te lang. Er is te weinig oog voor jongeren en voor de schade die deze samenleving op slot hen toebrengt.
Een 17-jarig kind zou je beetje bij beetje los moeten laten, en omgekeerd ook. Nu houden we elkaar voorlopig toch maar stevig vast.


8 gedachtes over “Frans, niet meer zo vrolijk”

  1. Hier een bijna zelfde verhaal. Hoe k i es je een nieuwe school als je er niet heen mag. Hoe vraag je stufie aan. Hoe…….hij vindt dat hij voor veel dingen verantwoordelijk moet zijn maar weet niet hoe. Je kunt het er ook bijna niet over hebben. Hij mag naar school, maar zo snel mogelijk weer wegwezen als de lessen klaar zijn. Samen komen na school mag ook niet. Hij heeft geluk dat zijn baantje in een supermarkt is en erg blij dat hij extra uren heeft gekregen. Of hij gaat slagen??? Ik ga het hopen.

  2. hier een neefje (4) met hersenletsel dat na lang thuis zijn zijn eigen gedrag niet meer onder controle heeft en de nodige structuur mist en dus om zich heen slaat uit frustratie. vandaag ging hij voor het eerst weer naar school. als ik via de app lees dat hij uitzinnig was van vreugde schieten de tranen je toch even in de ogen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *