Even vrij

‘Je bent even helemaal vrij hè,’ zei een van de roeimaatjes vandaag in de sloep. ‘Hier hoeft niks.’ En zo ervaar ik het ook. Zodra ik in de sloep stap, hoef ik alleen nog maar hard te roeien. Lijf en armen naar voren, riem door het water halen en lijf naar achteren laten hangen, trappen met de benen. Het geluid van de wind en het water in je oren. Er bestaat twee uur lang niets anders dan de samenwerking met die andere hardwerkende mensen en de elementen. Je voelt elke spier, al je pijntjes, je beperkingen, je zwoegende longen. Soms brandt de zon op je kop, soms kom je amper vooruit door de harde wind en de stroming; vaker nog is het guur, koud, staat het ijs bijkans op je handen. Maar je gaat door, je geeft alles en je gaat kapot. Het is fantastisch.

Twee, drie keer per week zit ik van top tot teen in mijn lichaam. De rest van de week in mijn hoofd. En juist dáár moet zoveel. Al die lijstjes, plichten, taken, gedachtes zijn er even niet als ik roei. Ultieme vrijheid, ja, en eigenlijk zou dat gevoel er veel vaker moeten zijn.

6 gedachtes over “Even vrij”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *