Estherwold

Het is wonderlijk wat een langdurig woningbouwtraject met je doet, vooral als elke stap daarin door jouzelf genomen moet worden. Behept met een ongeduldige natuur was ik de eerste periode na onze start vooral vaak gefrustreerd. Ik waardeerde de ministappen die we namen niet voor wat ze waren en vond ze vooral te mini. Ik ben iemand die niet makkelijk stil staat bij het proces, maar vooral heel snel het product wil hebben. Zoals veel mensen, vermoed ik. Dat kan niet als je een landbouwkavel koopt in Oosterwold, die je geheel zelf zult moeten ontwikkelen tot bouwkavel.
Inmiddels heb ik eieren voor mijn geld gekozen. Almaar door willen hollen werkt niet. Mijn lijf en geest protesteerden tegen zoveel spanning en verwachting. En blijkbaar kan ik het toch: tevreden zijn met elke stap, hoe klein ook. Ik berust in wat er niet loopt. En heb een soort basis-rust-gevoel over me heen gekregen, want dit gaat hoe dan ook goedkomen. Dat we ondertussen verpozen in een huurwoning waar we niet al teveel aan gehecht kunnen raken, went ook. We zijn al bezig met de volgende verhuizing naar ‘t Gooi. Als zoon daar straks zijn opleiding start, willen we op fietsafstand van de school wonen, zodat hij een nieuw sociaal leven kan opbouwen en kan afspreken met de vrienden die hij maakt.

Inmiddels zijn we vanaf stap 1 nu twee jaar met Oosterwold bezig, en we vorderen traag maar gestaag. De watervergunning is aangevraagd- chapeau voor Jaime, die daarin gedoken is. We hebben een architect in de arm genomen die bezig is met onze bouwvergunning en -tekening. We hebben definitief een houten skeletbouw huis gekocht in Letland en deze laten aanpassen naar onze wens. Het proces van lid worden van de kavelwegvereniging is, na lang wachten, in gang gezet. Dit is vooral heel belangrijk, omdat dat eerst moet gebeuren voordat de grond van de weg aangekocht mag worden. Pas daarna kunnen we onze kavelgrond definitief kopen. En er mag pas gebouwd worden als er een puinweg ligt, wat we ook via de vereniging moeten regelen.

Oosterwold is dus vooral een project van de lange adem. Het duurt nog wel even voor we er wonen. Toch voelt het als heel dichtbij en tastbaar, omdat we op driekwart van de hele procedure zitten. Ik durf nu te dromen over de inrichting van het huis, en we hebben het over het ontwerp van de permacultuur tuin. Daar horen kippen bij, een hangbuikzwijntje en ik heb het idee van een pony al geopperd. Ik zie een theetuin voor me waar ik eigengemaakte taarten serveer, gezellige samenkomsten met leuke buren waar we nu al veel contact mee hebben, een minibiebje voor diezelfde buren, zelfs een carriereswitch en een nieuw boek. Het is weer ouderwets druk in mijn hoofd. Ik heb dromen, ik heb plannen, het bruist en het borrelt.

Onze toekomstplannen boren mijn creativiteit aan, die ik dacht kwijtgeraakt te zijn in een omgeving waar ik me niet thuis voelde. Ik ben heel blij dat ik dat stuk van mezelf weer terug heb gevonden. Wat dat betreft is Oosterwold voor mij al geslaagd.

10 gedachtes over “Estherwold”

  1. Wow, wat een enorme onderneming! Ik had niet begrepen dat er zo’n lang proces aan het ook maar kunnen kopen van de kavel vooraf ging, ik dacht dat dat jullie die eerst moesten kopen, en dat daarna de rest kwam, maar het is natuurlijk logischer om eerst de hele infrastructuur er omheen geregeld te hebben en dan pas de grond aan te schaffen. Dan is in ieder geval aan alle basisvoorwaarden voldaan.

    Ik zie de permacultuurtuin en de minibieb (type vogelhuisje?) al helemaal voor me, alleen even killjoy wat betreft dat hangbuikzwijn: echt niet doen. Hoewel ze super schattig zijn en ik een groot fan van ze ben (die oortjes!), zijn ze echt compleet ongeschikt als (semi-)huisdier: ze worden gigantisch (1 meter lang, 100 kilo, “minivarkens” bestaan niet), ze hebben flinke tanden en zijn niet te beroerd die met je te delen, ze zijn LUID (gillen!), ze zijn groepsdieren dus dan moet je er meteen twee of meer, ze wroeten en laten zich niet vertellen waar ze dat wel of niet mogen doen.

    Sowieso zijn het varkens en die doen wat ze zelf willen: als ze bij de buren willen wroeten gaat die schutting om, want ze zijn ook nog eens uiterst intelligent. Dafne Westerhof van Het Beloofde Varkensland heeft veel geschreven over de ellende die het houden van varkens met zich meebrengt op minivarkens.nl. Kippen en pony’s zijn al een boel gezeik, maar varkens, echt, begin er niet aan. Ook je buren zullen je dankbaar zijn. πŸ˜€

    1. No worries! Het zijn dromen. Wij zijn er de mensen niet naar om ongefundeerd te beginnen aan (huis-)dieren, daarvoor zijn ze te kostbaar en geliefd. Dus als ik er straks onderzoek naar doe en info ga uitwisselen op het Oosterwold forum, kom ik waarschijnlijk tot dezelfde conclusie. Dan nemen we wel een extra kip πŸ˜‰
      Buren hebben we niet dichtbij trouwens, we wonen straks ‘vrij’.. en kippen en een pony zie ik niet als gezeik, hoor. Integendeel.

      1. Gelukkig! Ik heb namelijk zoveel dramaverhalen gehoord (en ook op die site gelezen) over varkens dat de schrik me al om het hart jaagt als ik het woord “varkens” lees. πŸ˜€

        Kippen zijn inderdaad stukken minder gezeik als je ze niet op je balkon probeert te houden (spoiler: op een “minivarken” als huisdier na het slechtste plan ooit), en dat geldt natuurlijk ook voor pony’s. *cue “Er staat een pony op ‘t balkon”* πŸ˜€

          1. Daar moest nog een smiley achter, maar daar doet mijn telefoon niet aan geloof ik..

  2. Varkens heb ik ook niet zulke goede ervaringen mee: enorme slopers en die van mij gingen bijten. Als big zijn ze heel knuffelbaar maar daarna…
    Ik zeg een ezel in plaats van een pony (zoveel meer karakter) en geitjes!!

    Ik zou zeggen: kom snel weer eens langs, zowiezo veel te lang geleden en qua tuin en beesten hebben we inmiddels een hoop ervaring opgedaan

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *