Een anatomische les

Oh middernacht, pa-da, pa-da, schijn een lichie op mij..’
Ik weet niet precies hoe ik van  Laat mij maar alleen van het Klein Orkest op dit nummer ben gekomen, maar de wegen van mijn klikgedrag op YouTube zijn blijkbaar ondoorgrondelijk. Een leerling links in de klas begint spontaan mee te zingen. ‘Ik kom te veel in de kroeg denk ik, ‘ lacht ze als ik vraag hoe ze het kent. Sommige nummers hebben eeuwigheidswaarde, al zou je het ze in eerste instantie nooit toekennen.
Het is warm in het lokaal, de leerlingen werken zelfstandig met de ramen wijd open. In de nasleep van een voorstelling van Klein Orkest gisteravond speel ik voor halfbakken DJ. Muziek terwijl u werkt; de dagen van dokter Tulp zijn in het docentschap ver te zoeken. Een leraar legt niet alleen maar uit tegenwoordig, maar zorgt voor sfeer, voedt een beetje op, maakt een grap tussendoor en zorgt dat de leerling de kennis zelf verwerkt. De jongelingen zijn te moe voor verzoeknummers en dus klik ik her en der wat aan.
Oh oh Den Haag‘ wordt zachtjes meegeneuried onder het bespreken van de locatie van de mitralisklep, ‘Dansen op de vulkaan‘ wordt intensief beluisterd, maar niet herkend. Ik merk dat de muziek rust brengt, zoals wel vaker. Luisteren en ondertussen opdrachten maken is bekend terrein voor de studerende hersens.
Lessen kennen vaak een natuurlijk einde; als de opdrachten gemaakt zijn hoor ik de smalltalk aanzwellen. De leerlingen hebben het over het weekend, aankomende toetsen en hun banen, waar ze straks naartoe moeten. De meesten werken keihard om hun opleiding, boeken en levensonderhoud te betalen en combineren een lange dag op school vaak nog met een avonddienst in de zorg. ‘s Ochtends heb ik ze wel eens met wallen onder de ogen in de klas zitten en dat is niet van het stappen, maar van het vakken vullen bij een grootgrutter bij het krieken van de dag. Hen wegzetten als de generatie die alleen maar op schermpjes kijkt is onterecht.

Na een korte Kahoot quiz besluit ik de les tien minuten voor tijd te beëindigen om ervoor te zorgen dat onze eigen organen niet oververhit raken. Terwijl ik het lokaal afsluit verdwijnen ze in een andere ruimte onder het zingen van Oh middernahacht, schijn een lichie op mij. ‘Heb ik je nou een oorwurm gegeven’, vraag ik een vrolijk zingend meisje. ‘Ik denk het wel mevrouw,’ zegt ze, en ze lacht erbij, zodat ik me niet schuldig voel.

(afbeelding: nl.wikipedia.org)

7 gedachtes over “Een anatomische les”

  1. Je bent een leuke lerares als ik het zo beluister. Vond het zelf ook altijd fijn, studeren met achtergrondmuziek. Nu nog opzoeken wat in hemelsnaam de mitralisklep is 😉

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *