De kraai

Ik zou het geen wakker worden noemen, daar was geen tijd voor. Het gekras van de kraai boven mijn raam zorgde ervoor dat ik meteen rechtop in bed zat. Het was alsof de kraai naast me in mijn oor zat te schreeuwen, op het kussen van mijn afwezige echtgenoot. ‘Onheil,’ dacht ik en luisterde onder mijn dekbed totdat de kraai even plotseling stopte met zijn schorre geroep als hij begonnen was. Wat deed hij zo dicht bij mijn raam? We zijn hier gewend aan vogelgeluiden die ons wakker maken, er zit zelfs een vogelnestje vlak onder het dak bij onze slaapkamer. Maar dit was indringend. Griezelig zelfs. In verhalen, films en legendes staat de kraai symbool voor de dood en akelig nieuws. Gevoed door de westerse verhalencultuur schoot dit me als eerste te binnen.
Op internet zocht en vond ik een boodschap die me meer aansprak: ‘Het zijn begeleiders die tussen hemel en aarde een oogje in het zeil houden of het wel goed met je gaat. Ze komen een groet brengen van overleden geliefden en laten je weten dat je nooit alleen bent op deze soms keiharde planeet. Het kan dan ook geen kwaad om de kraai of kraaien die je telkens ziet te groeten en te danken dat ze bij je zijn.’
Dat is het fijne van internet; voor elke vervelende boodschap is wel een tegenhanger te vinden die beter bij je past. Voor een omineus gevoel heb ik geen kraai nodig dezer dagen; daar zorgen corona en het bijbehorende algehele doemgevoel dat me elke ochtend overvalt wel voor. Het valt me steeds zwaarder om uit bed te komen en de dag te vullen met video-vergaderen en bellen, een obligate wandeling te maken en ‘s avonds met suizende oren van de overdaad aan telefonades in bed te vallen. Ik mag niet klagen, we moeten door, schouders eronder, enzovoort, maar die fase heb ik zes weken volgehouden en nu is het tijd om mijn zwaarmoedige kant de ruimte te geven. Want die is er ook. Niet te lang, want lamlendig op de bank hangen, eindeloos slapen en nergens zin in hebben is voor niemand goed, ook niet voor mij. Maar voor nu mag het even.
Misschien kwam de kraai dat vertellen. Je bent niet alleen. Hou vol. Slaap maar, hang maar. Eet chocola. Maak je niet druk over je bovenarmen, die spieren komen wel weer. Gegroet.
Of misschien is het fake news en kwam hij het nestje onder het dak leegroven.
Voor nu geloof ik even wat me het beste uitkomt.

2 gedachtes over “De kraai”

  1. Mooi. En heel veel sterkte. Kan me voorstellen dat het je niet in de koude kleren gaat zitten. Petje af voor jullie allemaal die in de front line zitten of direct erachter. Ogen op de verre horizon, Esther, this too shall pass. Koekjes helpen ook

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *