Coronapost 3

En dan slaat de vermoeidheid toe. Die was er al, ergens, maar ik las dat we in een crisis heel lang kunnen doorlopen op adrenaline. Ik denk dat ik dat gedaan heb, op het laatst met slepende tred. En nu zie ik elke dag als ik opsta een moe hoofd, ook als ik goed geslapen heb. Body says no. Spirit ook.
Dat ik zo diep slaap de laatste tijd is ook een teken. Vanwege hormonale perikelen is een ononderbroken nacht slaap een zeldzaamheid. Maar zelfs hormonen kunnen verslagen worden door diepe vermoeidheid, vermoed ik. Ze liggen net als mijn hele systeem lam in een hoekje.

Ik kijk dus uit naar die good old zomervakantie, alhoewel wat kort: twee weken heb ik in het verschiet. De rest spaar ik op voor als de bouw van ons huis begint. Omdat het proces daarnaartoe voorspoedig verloopt (de bouwvergunning is aangevraagd, yay!) verwachten we dat dit ergens in het najaar plaatsvindt. Afhankelijk van wat de Letse bouwer kan doen, en of zijn/ons land dan niet op slot zit wegens coronagolf 2. Of 3. Maar we duimen, vanzelfsprekend, zoals we al duimend door dit hele Oosterwold proces gaan.

2020 is voor mij één grote impasse. Ik wacht niet op Godot, maar wel op een huis, een coronagolf die voorbijgaat of juist weer komt (don’t we all), op een verhuizing naar mogelijk weer een tijdelijk woonadres (of niet). Wachten, gepaard met spanning en bovengenoemde adrenaline maakt moe. Ik heb hierdoor mijn eigen behoeftes in de koelkast gezet. Dat komt ook doordat grote dingen zoals een landelijke pandemie, en alle gevolgen van dien voor onze zoon en ons werk, voor gingen. De kleine dingen verdwenen uit zicht. Ik merk dat het lastig is om ze weer te vinden.

Toch lukt dat her en der wel. Lezen was altijd al een lifesaver voor mij, en ik heb de afgelopen maanden meer gelezen dan ooit. Fijn, want het lukt me nu veel beter om me op lange teksten te concentreren, wat me door smartphonegebruik langzaam was ontstolen. Hieronder een lijst met de mooiste titels (geheel subjectief uiteraard, het zijn mijn persoonlijke vijf-ballen-boeken), voor degene die op zoek is naar boekentips:

Wij zijn licht- Gerda Blees
Uit het leven van een hond- Sander Kollaard
De dag dat ik mijn naam veranderde- Bibi Dumon Tak
De weg van de meeste weerstand- Lionel Shriver
Als het bloedt- Stephen King
De wilde stilte- Raynor Winn
De verhalen die we onszelf vertellen- Joan Didion
Stofzuigen in het donker- Jen Beagin
Sing Backwards And Weep- Mark Lanegan
Hoelang mag ik blijven?- Wendy Geuverink
Ook mijn Holocaust- Maurits de Bruijn
Oud genoeg om dood te gaan- Barbara Ehrenreich
Maar je ziet er helemaal niet autistisch uit- Bianca Toeps
The Man Who Ate Everything- Jeffrey Steingarten
Het verstoorde leven- Etty Hillesum (herlezen)
De Willem Ruis show- Gijs Groenteman
Ik moet u echt iets zeggen- Mensje van Keulen
De pest- Albert Camus (herlezen)
Een vrouw apart. En de stad- Vivian Gornick
Weersverwachting- Jenny Offill

We (de echtgenoot en ik, en soms ook onze 16-jarige, alhoewel de smaken hier ver uiteenlopen) hebben ook series gekeken. Omdat we onze tijd niet willen verspillen aan halfbakken producten, zoeken we tegenwoordig lang en goed en kopen een en ander om te kijken. Zo heeft Larry David me door een paar zware coronamaanden geholpen met deel 1 t/m 10 van Curb Your Enthousiasm. Echt, wat een heerlijke werkelijkheid in deze serie, waar verwende en rijke mensen zeuren om futiliteiten die eigenlijk heel groot zijn, omdat kleine dingen nu eenmaal de maat slaan in onze dagen. Na elke werkdag een of twee afleveringen Curb was heilzaam voor mijn gemoed. En David is onvermoeibaar, want er komt een elfde serie.
Succession was ook een serie die we ademloos hebben uitgekeken. We hopen hier juist niet op een vervolg overigens, het einde was perfect, het is af, niks meer aan doen.

Ik wou dat ik kon zeggen dat ik door Carola het wandelen heb ontdekt, maar het tegendeel is waar. Overal zie ik jubelverhalen van mensen die de natuur intrekken op wandelschoenen en hierdoor zichzelf hervinden. Wat ik vind, is met name lage rugpijn die tijdens het lopen opspeelt, en enorme verveling die ik niet goed kan verklaren. Ik loop voornamelijk te hopen dat ik snel weer thuis ben, wat niet de bedoeling kan zijn van een wandeling. Gelukkig is enige tijd geleden het buitenbad in een dorp hier verderop weer open gegaan, waar ik direct een abonnement heb gekocht. Ik zwem baantjes en aquajog elke week. Ook ben ik weer gaan sloeproeien bij een vereniging in de Randstad, wat niet alleen goed is voor mijn lijf maar ook voor de sociale contacten, want de derde helft en dus een drankje na de training is hier vanzelfsprekend. Kortom, met bewegen zit het verder wel goed.

Ondertussen zijn we mentaal bezig met een afscheidstournee van Drenthe; in mijn vakantie gaan zoon en ik dit ook fysiek doen. We gaan langs alle plekken die voor ons belangrijk zijn geweest en maken hier een foto van. Van alle plaatjes maak ik een herinneringenboek. Ik sta zelf te popelen om te verhuizen, maar mijn zoon neemt afscheid van de omgeving waar hij is opgegroeid, en waar hij vrienden, school en het leukste baantje van Drenthe achterlaat. Niet makkelijk als je zestien bent, dat wil ik niet uit het oog verliezen.

Vermoeidheid, daar begon ik mee. Toch was ik niet te moe om dit stukje te tikken; daar krijg ik energie van. Nu ga ik enigszins opgeladen in de tuin zitten en genieten van het groen en de kwinkelerende vogels. Niet verkeerd.

7 gedachtes over “Coronapost 3”

  1. Weekendje weg op een goed luchtbed en een bezoekje aan de fysiotherapeut doet wonderen.
    Geniet van jullie vakantie die nog komen gaat.

  2. Herkenbaar Esther. Wachten is vermoeiend, bij mij staat deze hele zomer in het teken van wachten. Op een nieuwe baan, op een geschikte 2e hands bus, op een nieuw huis, op leuk vrijwilligerswerk, op het ‘nieuwe normaal’… Alleen vriendlief en katerlief mogen blijven 🙂 Lezen helpt ook mij en wij hebben de Engelse serie Detectorists omarmd, worden we heerlijk zennn van.
    Ik wens je een hele fijne vakantie verder!

  3. Hoi Esther, wachten kan je enorm frustreren. Ik heb er gister toevallig een tekstje aan gewaagd, zie de link. Alle goeds voor jou en de jouwen! En dank voor je pennenvruchten, ook deze weer!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *