Boekenvoedsel

Dat je niet weet wat je hebt tot het er niet meer is, daar zong Joni Mitchell al eens over (en later Janet Jackson, waardoor ik überhaupt de muziek van mevrouw Mitchell leerde kennen). Dat het echt waar is ondervond ik toen mijn Kobo e-reader het begaf en ik daar welhaast een fysieke reactie op had. Het voelde als een rookverslaving die zich het ergst manifesteert als de sigaretten op zijn. Want: nu heb ik niets meer te lezen, oh god ik heb nu geen boek meer en nee he, ik was nog bezig in dat ene boek waren de gedachten die zich in sneltempo opvolgden in mijn hoofd, waarna er bijna een soort paniekgevoel ontstond. Bijna, want na ontdekt te hebben dat er garantie op de Kobo zat en ik in de tussentijd de Kobo app op mijn telefoon kon installeren was ik iets gerustgesteld.
Nu heb ik wel even aan mijn zoon uitgelegd dat ik niet de hele dag op mijn telefoon zit te turen, maar dat ik er mijn boeken op lees. Hij knikte cynisch ter kennisneming. Zelf zit hij bijna nooit op zijn telefoon, hij belt ermee tijdens het gamen. Dat is dan weer iets wat ik er nooit meer mee doe. Wij zijn overduidelijk van twee verschillende mobiele generaties.
Lezen op een mobiele telefoon valt niet mee; ondanks dat ik vind dat ik er iets goeds op doe, namelijk boeken lezen, voel ik me toch continu schuldig terwijl ik dat doe, omdat ik dan soms uren achter elkaar die telefoon voor mijn snufferd heb. Dat voelt als iets verbodens. De ambivalente verhouding met de smartphone ten top.

Wat las ik de afgelopen tijd op het geliefde kreng? Heel veel goeds. Dat is natuurlijk maar een mening, maar ik deel die toch graag, al is het maar om het lezen van boeken te promoten, of dat nu op een Kobo, een telefoon of in een old skool papieren exemplaar is. Ik wil dat maandelijks gaan doen hier- mijn leeslijstje delen. En ik hoor uiteraard graag tips om mijn eeuwige letterhonger mee te kunnen voeden. Komt ie:

Het boek Ont, Het compostcirculatieplan, Vis, Dweiloorlog en Meester in de hygiëne– Anton Valens. Anton Valens is schrijver, kunstenaar en werkt in de zorg. Met zijn boeken had ik hetzelfde als jaren geleden bij de ontdekking van de boeken van Bruce Chatwin: je kunt erin verdwalen, en wat fijn dat het niet bij een boek gebleven is. Valens is een begenadigd verteller die visueel ingestelde lezers op elke pagina bedient met schilderachtige taferelen, of hij het nu over verwaarloosde huishoudens en oude mensen heeft of het reilen en zeilen op een vissersboot. Bedenkt daarnaast zeer originele zaken, zoals een selfhelpclub van mannen die geen post durven openen.

Leerschool– Tara Westover. Autobiografisch verhaal van een meisje dat opgroeit in een streng Mormoons gezin, dat door de godsdienstwaanzin van de vader en de meegaandheid van moeder ten gronde wordt gericht. Vooral het verhaal dat zij vertelt als ze zich heeft losgemaakt trof me enorm; het is een gevecht om je staande te houden in de ‘echte’ wereld, en de loyaliteit en het toch steeds terugverlangen naar dat destructieve gezin is heel pijnlijk. Overigens ging ik uit nieuwsgierigheid wat googlen en vond het bedrijf in aromatische ‘spirituele’ oliën dat de moeder van Westover nog steeds heeft.

Het wolfgetal- Laura van der Haar. Een coming of age verhaal van twee meisjes van wie de een wordt geportretteerd als iemand met een persoonlijkheidsstoornis waar de ander in meegezogen wordt. Sterke scenes, minder sterke afloop.

Dagelijks werk– Renate Dorrestein. Uit droevigheid om het verscheiden van Dorrestein aangeschaft, en ook uit een soort verzamelwoede, want ik heb al haar boeken gelezen en dus moet deze ook. Dat moeten is een beetje jammer, want ik vind het minder boeiend om te lezen hoe haar boeken tot stand kwamen dan haar boeken zelf.

Spiegel spiegel schouder– Dorthe Nors. Zoals de naam van de auteur klinkt, zo is ook het boek. Een beetje nors en hoekig. Soms raak beschreven situaties, en soms ook helemaal niet. Verhaal over een vrouw die probeert te leren autorijden, wat een metafoor is voor haar leven waarin ook lang niet alles lukt. Mooi leesvoedsel voor dorpsmeisjes die stadsmeisje zijn geworden en flink heimwee kunnen hebben naar het dorp waar ze vandaan komen.

Stromboli- Saskia Noort. Ik lees alles van Noort, niet alleen omdat ze vermakelijk schrijft, maar ook omdat ik het sterk vind dat zij een van de bestverkopende auteurs van Nederland is en zich niet in de hoek van chicklitachtige non-literatuur laat drukken. Zo’n groot publiek aan je binden is knap en bewijst dat lezen niet voorbehouden is aan een elite. Haar opiniestukken vind ik trouwens ook ijzersterk- Noort is een feministe om trots op te zijn.

Moeders van anderen– Mirthe van Doornik. Een klassiek dit-kan-ik-niet-wegleggen-boek. Vanuit de oudste dochter beschreven gezinssituatie met een afwezige vader en dysfunctionele moeder. Schrijnend hoe twee meisjes moeten opgroeien zonder dat iemand voor ze zorgt, en hoe dat nauwelijks opvalt. Van Doornik maakte trouwens ook een mooie documentaire over haar tante, die ik in het boek meen te herkennen.

Mijn vader is een vliegtuig– Antoinette Beumer. Beumer, een succesvolle Nederlandse regisseur, schreef een boek over opgroeien met een psychisch zieke vader; interessant, omdat ik daar raakvlakken in herkende. Ze portretteert het boek als fictie, maar ik denk dat sommige zaken dichtbij haar eigen leven komen. Filmisch en beeldend beschreven zoals je van een filmregisseur mag verwachten, daardoor komen sommige situaties scherp binnen.

Gordon– Marcel Langendijk. Vroeger las ik alles, tot aan reclamefolders aan toe. Dat doe ik nog steeds, maar de folders laat ik liggen. Met dit boek had ik dat ook kunnen doen, en toch was het interessant. Vooral vanuit mijn beroep als verpleegkundige en het vak psychiatrie wat ik als docent geef, want de persoonlijkheidsstoornissen druipen hier van de pagina’s. Het thema van het boek is samen te vatten als ‘man vraagt aandacht, goedschiks dan wel kwaadschiks’ en van mij heeft hij die ook gekregen, maar dat duurde niet langer dan het uurtje waarin ik het uitlas. Iemand zou Gordon eens heel lang op schoot moeten nemen en knuffelen.

Las ik nog meer? Tuurlijk. Maar dat neem ik volgende maand mee. Onder andere ‘Wie is van hout’, een klassieker van Jan Foudraine over psychiatrie, en de bundel boeken van Nescio die ik nu aan het lezen ben.

 

3 gedachtes over “Boekenvoedsel”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *