Almerenees

Had je mij als jongeling verteld dat ik ooit in Almere zou wonen, dan had ik dat heftig ontkend, als snob voor wie alleen Amsterdam bestond als plek om te leven. Ik, in Almere? Tussen de afvallige Amsterdammers? Dat nooit. Als puber kwam ik er regelmatig, omdat er twee schoolvriendinnen woonden, maar ik kan me er nauwelijks iets van herinneren. Almere maakte geen indruk zoals andere steden dat deden. Dat kan ook bijna niet, want het bestond nog maar net en het zal er vooral leeg zijn geweest, in opbouw.

Met voortschrijdend inzicht en het krijgen van een kind bleek Amsterdam niet meer het paradijs op aarde. De stad die ik zo in mijn broekzak kon stoppen omdat ik er alle hoeken en gaten van kende, waar ik gefeest heb en vrienden voor het leven heb gemaakt, en verloren, bleek niet bestand tegen het verlangen om een kind frisse lucht, ruimte en groen te bieden. Ik liep wel eens huilend achter de kinderwagen omdat mijn verse, pure kindje al die fijnstoffen van de A10 in moest ademen (ja, hormonen, ik weet het, en toch een kern van waarheid).
Budget om in de stad te blijven wonen hadden we niet. In 2007 waagden we de oversteek naar Drenthe. Mijn kind heeft 13 jaar lang de lucht van de Drentse bossen in kunnen ademen. Met een vleugje A28, laten we wel reëel blijven.

Nu ben ik inwoner van Almere. Toen de echtgenoot en ik aan vrienden en familie lieten weten dat dit de volgende bestemming zou zijn, kregen we globaal dezelfde reacties als op onze verhuizing naar Drenthe. Namelijk:
– Almere???
– Wat moet je daar dan?
– Er zijn veel liquidaties daar hoor
– Er is echt niks te doen
– Ik zou er nooit willen wonen
Het bracht me niet van mijn stuk. Integendeel, ik begreep het heel goed. Zo zou ik zelf ook gereageerd kunnen hebben. Inmiddels weet ik dat geen enkele woonplek zaligmakend is. Je ergens thuis voelen is van zoveel meer afhankelijk dan de ligging. Je hip voelen omdat je ergens woont is zo nineties.

De stap naar Drenthe heb ik destijds ernstig verdedigd. Ik voelde me genoodzaakt vaak en ongevraagd op te sommen wat er allemaal leuk was aan deze provincie. Ik heb er zelfs een hele columnserie in Dagblad van het Noorden aan mogen wijden, als integrant in het noorden. Ik meende het ook allemaal oprecht, ik was een enthousiaste nieuwe Drent. Wat ik niet besefte, is dat Drenthe dit helemaal niet nodig had. De provincie verkoopt zichzelf wel. En daarbij, je houdt ervan of niet, dat is geheel persoonlijk. Waar de een teert op groen, rust en nuchterheid, kan de ander niet zonder uitlaatgassen, trambelgerinkel en temperament. En uiteindelijk komt het neer op je thuis voelen, in de omgeving en met de mensen om je heen.

Wat Almere betreft stootte ik mij achteraf bezien toch weer aan dezelfde steen. Omstandig legde ik aan jan en alleman uit hoe anders Almere Oosterwold is, tot ik door kreeg dat ik daarmee weer een behoorlijk snobistische boodschap uitzond. Als in: het lijkt helemaal niet op Almere, hoor. Het is heel anders dan je denkt. Gelukkig kwam ik er op tijd achter en heb ik mezelf een corrigerende tik gegeven.
Ik woon dus in Almere. Ich bin ein Almeriaan, Almerenees, hoe je het ook noemen wilt. En ik woon hier fijn, omdat ik me thuis voel in deze omgeving, de mensen begrijp en aanvoel, me niet langer een onbegrepen westerling of outcast voel. Dat heeft eigenlijk met Almere niks te maken, of juist alles. Uiteindelijk is wonen niet geografisch, maar verbonden met je hart.

4 gedachtes over “Almerenees”

  1. jaren geleden ging ik daar eens een dagje meekijken op een iPadschool. Almere zal in de tussentijd vast wel veranderd zijn, zoals met alle steden en dorpen en wijken. veel woonplezier daar!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *